Opus apparatus

Is onze creatiedrang onuitputtelijk? Wanneer botsen we op haar limieten? Zijn de antwoorden die het eindeloos innoveren opleveren echte oplossingen of zijn ze voer voor nieuwe problemen, die ons in een straatje zonder eind brengen?

In tijden van artificiële intelligentie, machine learning en expansiedrang vertelt Opus apparatus een hoogst actueel verhaal over een gemeenschap van gedreven mensen die zich dienen te verhouden tot een door hen niet te controleren entiteit. Een entiteit die ze bij toeval zelf gecreëerd hebben en die steeds gelaagder met hen interageert.

Een thematiek die Van Severen en Vermeulen ook terugvinden in het oeuvre van David Bowie. Zijn werk werd namelijk grotendeels geïnspireerd door de space race in de jaren zestig (denk aan alter ego Ziggy Stardust). Niet enkel omwille van de muziek: ook het idee van een profeet die redding moet brengen spreekt mateloos tot de verbeelding. Daarnaast sluit Mary Shelley’s literaire klassieker Frankenstein dan weer naadloos aan bij het verlangen naar een verhaal over een menselijke creatie die de overhand krijgt en de ondergang inluidt.

Na The great downhill journey of little Tommy en The only way is UP zoeken Boris Van Severen en Jonas Vermeulen elkaar opnieuw op voor een derde concerttheatervoorstelling. Dé elevator pitch van deze voorstelling? Ziggy Stardust meets Frankenstein in een energiek theaterconcert, dat ook nog eens de grens met beeldend theater opzoekt. Voilà!