Ja, dat kan!
Zo begint het, want zo begint theater altijd. Ja, dat kan. Hier, op het podium. Licht aan? Ja, dan kan. Kinderen in de zaal? Ja, dat kan. Volwassenen in de zaal? Ja, dat kan ook. Twee spelers op het toneel? Ja, dat kan. Tot één van hen een derde speler aankondigt, maar er niemand opduikt. “Dat kan niet!” concludeert de andere. “Dat kan wel,” roept de eerste. Binnen de kortste keren zijn ze aan het bekvechten over wat kan en niet kan.
Maar dat is enkel het begin. Wat volgt speelt zich af in een heuse miniatuurstad op het podium, vol met hoge huizenblokken. Achter elk verlicht venstertje leven andere bewoners in andere gezinsvormen. Achter elk venstertje spelen andere verhalen. We maken kennis met een grote diversiteit aan poppen, waartussen beide makers heen en weer bewegen als spelers, animatoren én… buiksprekers. Altijd rest er een volgend huisje dat zijn bijzonderheid nog niet heeft ontsloten.
Amai speciaal chapeau gaat uit van een krachtige gedachte: gezinnen bestaan in alle vormen en maten. En sommige daarvan zijn ‘anders’ dan we vaak gekend hebben.
