missie & geschiedenis

Als open huis
voor woord, muziek, dans en beeld
kiest CCHA voor kunst
als een dynamische ontmoetingsruimte
tussen artiest(en) en publiek(en),
houden we een vinger
aan de maatschappelijke pols,
ondersteunen we kunstenaars,
verwelkomen we iedereen,
in het bijzonder de jonge bezoeker,
en bouwen we samen
met (boven)regionale partners
aan een brede stedelijke
culturele context.

 

historiek

Het gemeentebestuur van Hasselt besliste in 1956 een cultureel centrum op te richten bij gebrek aan een degelijke theaterzaal in Limburg. De ontwerpopdracht werd toegeschreven aan Isia Isgour en Vreven en Peeters.

De basismotivering voor de oprichting van een cultureel centrum is ook terug te vinden in een schrijven van toenmalig burgemeester Paul Meyers aan Minister van Cultuur Van Elslande in 1965: “Zoals u weet is er in gans de provincie geen enkele theaterzaal, zodat alle toneelvoorstellingen moeten plaatsvinden in cinemazalen. Bepaalde operagezelschappen en toneelzwaargewichten als KNS en KVS weigeren nog in Hasselt op te treden. De absoluut noodzakelijke infrastructuur zou niet alleen de noden van de stad, maar die van heel Limburg tegemoetkomen...”

Isgour beet zich met veel gedrevenheid vast in het project. Zo verwierp hij onder meer verschillende voorstellen van inplanting omwille van een te kleine oppervlakte, een gebrek aan parkeermogelijkheden of ruimtelijke onverzoenbaarheid. Isgour stelde voor het nieuwe complex te situeren tussen de kleine ring en de Sint-Katharinawijk. Een gedurfd project dat hij ook daadwerkelijk gerealiseerd kreeg: de gemeenteschool aan de Guffenslaan ging tegen de grond waardoor de Katharinawijk, een nieuwe woonzone van 5 ha bedoeld voor hoogbouw, met de Guffenslaan verbonden kon worden. Langs die verbinding - de Kunstlaan - legde Minister Van Elslande op 18 mei 1967 de eerste steen van het Cultureel Centrum Hasselt.

De leefbaarheid van het gebouw, meer specifiek de openheid en gebruiksvriendelijkheid, waren de belangrijkste uitgangspunten van het architecturale concept. Bij de opening in 1972 bleek het conceptuele uitgangspunt succesvol uitgewerkt door een veelvuldig gebruik van glas en strakke, lichte metaalstructuren die een gevoel van toegankelijkheid creëren. De grote raampartijen in een groot deel van het gebouw zorgen bovendien voor een maximale verbinding tussen binnenruimte en buitenruimte.

Daarnaast werd ook veel aandacht besteed aan de toegankelijkheid en de veiligheid van het gebouw. Belangrijke elementen betreffende de toegankelijkheid zijn de laadkade en de ruime parking voor 400 voertuigen, maar bovenal de aandacht die geschonken werd aan mindervalide bezoekers: het cultuurcentrum Hasselt was (en is) drempelloos en werd voorzien van speciale faciliteiten zoals een aangepaste lift en een brede rij in de theaterzaal.

10% van het totaalbudget - 270 miljoen BEF - werd besteed aan de veiligheid: branddetectors, compartimentering in brandbestendige secties door het gebruik van vuurvaste deuren en wanden, een sproeisysteem in de toneeltoren...


Isia Isgour, architect van cultuurcentrum Hasselt

Isia Isgour ontwierp aanvankelijk vooral steenkoolmijnen, maar in de jaren vijftig en zestig kreeg hij steeds meer ontwerpopdrachten voor openbare gebouwen. In minder dan vijftien jaar tijd groeide hij uit tot een bepalend figuur op architecturaal en stedenbouwkundig vlak. Hij was bijzonder actief én creatief in Brussel (naast kantoor- en appartementsgebouwen ook het zwembad Poseidon en het rusthuis Heureux Séjour) en Antwerpen (o.m. het Joods Cultureel Centrum Romi Goldmuntz), maar de figuur Isgour blijft vooral verbonden met Limburg en meer specifiek met het Cultuurcentrum Hasselt, het Sportcentrum Genk, het Cultureel Centrum Casino Houthalen en het ziekenhuis Sint-Barbara in Lanaken.

Isia Isgour (Minsk, 1913 - Brussel, 1967) belandde naar aanleiding van de Russische Revolutie in Duitsland. Met de opkomst van het nazisme en het antisemitisme trok de familie Isgour naar Brussel. In 1931 schreef Isia Isgour zich in voor de architectuuropleiding aan de Académie Royale des Beaux-Arts in Brussel. Daarnaast volgde hij ateliers bij Lambot en Lacoste en een stage bij Delalieux en Charles Van Nueten, die hem in contact bracht met de moderne architectuur.

In 1938, nauwelijks drie jaar nadat hij afstudeerde, leverde hij zijn visitekaartje door de voltooiing van een appartementsgebouw in het Brusselse. De Tweede Wereldoorlog onderbrak zijn carrière en hij week uit naar Zwitserland. In Genève volgde Isgour een opleiding urbanisatie aan de hogeschool voor architectuur. In 1946 keerde hij terug naar Brussel, beëindigde zijn opleiding urbanisme aan de U.L.B en nam de draad van zijn carrière terug op.

In de naoorlogse jaren heerste een klimaat van openheid en een sterk geloof in de vooruitgang, ook op architecturaal vlak waar nieuwe technieken en bouwmethoden ingang vonden. De moderne architectuur - die teruggaat op het functionalisme van 1940 - brak definitief door en legde de nadruk op openheid, transparantie en een grote verscheidenheid aan vormen en materialen. Isgour’s werk valt dan ook te kaderen binnen deze tijdsgeest.

In dienst van de Generale Maatschappij realiseerde hij diverse gebouwen voor de Limburgse steenkoolmijnen zoals de uitbouw van de cité Meulenberg in Houthalen (1948-1957). Isgour’s werk situeert zich eerder aan de rand van de cité omdat de structuur van de oppervlakte al was vastgelegd. Hij ontwierp er een twintigtal woningen, een scholencomplex en kloostergebouwen in een eerder klassieke vormgeving. Maar hij evolueerde al snel naar een heldere en zuivere architectuur waarin moderne principes maximaal aan bod komen: gebouwen in het groen, zuidelijk georiënteerd met veel licht en lucht.

Deze principes komen voor het eerst duidelijk naar voor in het ontwerp van het casino van Meulenberg. Met deze realisatie bekeert Isgour zich volledig tot de moderne architectuur. De constructie, bestaande uit een gewapend betonskelet bekleed met gladde bakstenen in een heldere tint, staat tot ver buiten de provinciegrenzen bekend om zijn goede akoestiek. Opvallend is de sobere en strakke vormgeving van de toneeltoren die als een silo in de tuinwijk opduikt.

Tien jaar na zijn eerst opus magnum ontwierp Isgour het cultuurcentrum Hasselt dat onderdak verschaft aan twee theaterzalen, foyers, feestzalen, tentoonstellingsruimten, vergaderlokalen, kleedkamers voor musici en acteurs, lokalen bestemd voor de jeugd en administratieve ruimten.

Winkelmandje

U heeft geen voorstellingen in uw winkelmandje.

Deze site gebruikt cookies

Door verder te surfen op deze website aanvaard je het gebruik van cookies die voor een aangename navigatie en een gepersonaliseerd aanbod aan content en diensten zorgen.

Meer informatie

X

Er is iets misgegaan met het laden van dit evenement. Probeer het later nogmaals.